Μῆνες
πάλευε μὲ τὸν θάνατο στὸ μεγάλο Νοσοκομεῖο ἡ Ντίνα. Πιστὴ γυναίκα, τὸ
ἴδιο καὶ ὁ ἄντρας της, ἀντιμετώπιζαν μὲ ἐλπίδα τὴ συμφορὰ ποὺ χτύπησε τὸ
σπιτικό τους. Καταφυγή τους στὸν πόνο τους, καὶ οἱ ἴδιοι καὶ τὰ παιδιά
τους, εἶχαν τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς μεγάλης Μάνας, τῆς Φοβερᾶς
Προστασίας, Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Ἦταν
καὶ οἱ δυὸ ἐκπαιδευτικοί, καταξιωμένοι στὸν ἐκπαιδευτικὸ κόσμο τῆς
περιοχῆς τους. Ἐπιπλέον πρωτοστατοῦσαν ταπεινὰ καὶ σ’ ἕνα Ὀρθόδοξο
Σύλλογο τῆς πόλης γιὰ τὴ διάδοση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἐπηρεασμὸ
τῶν συμπατριωτῶν τους ἀπὸ τὰ ἰδανικὰ τῆς Ἑλληνορθόδοξης Παράδοσής μας.
Αὐτὰ
μέχρι τὴν ὥρα ποὺ εἰσήχθη ἐπειγόντως – εὐτυχῶς ποὺ τὴν πρόλαβαν, εἶπαν
οἱ γιατροί – σ’ ἕνα δίκλινο δωμάτιο τοῦ Νοσοκομείου καὶ διασωληνώθηκε
ἀμέσως.
Ἄρχισαν ἐξετάσεις ἐπὶ ἐξετάσεων καὶ οἱ πρῶτες ἐπείγουσες ἐπεμβάσεις.



Στον
Ευεργετινό υπάρχει το κατωτέρω περιστατικό, το οποίο και παραθέτουμε,
για όσους θέλουν να ωφεληθούν ψυχικά απ' αυτό και προετοιμασθούν για την
άλλη ζωή.Ζούσε κάποτε, διηγείται ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, ένας
νέος ονομαζόμενος Θεόδωρος.